Een nieuw begin, een schone lei

Ongemakkelijk zittend op een oude retro kruk schrijf ik deze laatste blog vanuit Rouveen in een inmiddels bijna lege praktijk. Zonder stoelen en de salontafel, de grote boeddha en de Marokkaanse tierlantijnen is het kaal. In het midden van de ruimte staan enkele dozen met o.a. boeken, administratie en planten. Morgenochtend verhuist ook de computer naar de nieuwe praktijk in Dalfsen, waar ik vanmiddag was om simpelweg te zitten en te zijn. Maar ik was niet alleen.

‘God vergezelt me, waar ik ook ga.’

Een cursus in wonderen, werkboek, les 59, titel

De blonde Belg

Als meisje kon ik urenlang strips lezen. Ik was dol op Jommeke, een blonde jongen die allerlei avonturen beleefde en die een wijze vriend had, professor Gobelijn. Die had een vliegende bol en zo vlogen ze de wereld rond. Ik vond het bijzonder dat zo’n jongen van twaalf zijn ouders na het ontbijt gedag zei om één of ander probleem in een tropisch land op te lossen. De ouderwetse koffiekan, een grote schaal met een stapel dikke, witte boterhammen en de vader die de krant las; het leek me zo gezellig. Ik verslond ook Suske en Wiske, de Rode Ridders, Kiekeboe en… de smurfen. Enkele jaren terug kreeg ik de smaak weer te pakken en leende ik op de bibliotheekpas van mijn dochter een heleboel strips, waaronder de Smurfen. En daarover gaat deze blog. Benieuwd?

Het verhaal gaat dus over de klussmurf die overwerkt was. Hij klopte bij de grote smurf aan om raad te vragen. Hij kwam om in het werk en was zó toe aan rust. De grote smurf gaf hem het advies op vakantie te gaan, maar dit woord kende de klussmurf niet.

Vakantie is voor mensen die het hele jaar hard hebben gewerkt, legde grote smurf uit

En deze opmerking raakte me. Echtwaar. Die kwam binnen. Want ik had niet genoeg geld om met mijn kinderen op vakantie te gaan. Ik werkte als zelfstandige en gaf wekelijks pilates les d.m.v. small group training. Ik begeleidde 9 groepen van elk 8 dames. Ik hield van mijn werk als pilates docent en het was belangrijk voor me mijn eigen weg te volgen. Na mijn scheiding en burn-out krabbelde ik op en koerste op mijn innerlijk kompas.

Maar het was niet genoeg om op vakantie te gaan en van mijn klanten hoorde ik mooie verhalen over verre landen. Dat wilde ik ook. Mijn kinderen vertelden ook over de avontuurlijke plannen van hun vriendjes. Er moest meer geld binnenkomen. En dan moest ik meer groepen gaan opstarten, maar als jij werkt met mensen, dan weet je dat dit je tot op een bepaalde hoogte energie geeft en daarna energie kost. Ik zat op die grens en dat voelde ik ook. Maar volgens de grote smurf werkte ik blijkbaar niet hard genoeg…

Ik voelde schaamte en schuld

Ik deed mijzelf en mijn kinderen tekort. Maar ik was eerlijk gezegd ook blij met de tijd die ik overhield wanneer ik al die moeders hoorde klagen over hun drukke en stressvolle leven.

In de kinderloze periode (zo noemen wij gescheiden vrouwen dat) plande ik alle groepslessen. Als ze bij me waren was ik uitgeput dus rustte ik overdag uit wanneer ze op school zaten en was er ‘s middags om ze op te vangen. Maar het was blijkbaar niet goed genoeg. Het lukte elk jaar nét om bij de boer te kamperen maar ook dat werd elk jaar duurder. In mijn oude Twingo waarvan het dak helemaal open geschoven kon worden, racete ik naar Friesland. Ik voelde me vrij maar er was ook wel het gevoel van schaamte. Van falen. Ik maakte er het beste van. Elk jaar weer.

Terug naar het oude was geen optie

Dat kon ik niet meer. Vrijheid was voor mij het aller, aller, allerbelangrijkst. Ik kon geen baan met vakantiegeld vinden waarin ik vrij was. Maar ik had wel tijd. De tijd om te wandelen, om hard te lopen en om met God te zijn.

Want wanneer ik bij God was, voelde me ik me veilig. En zeker. Ik wist dat ik mijn eigen weg mocht volgen maar dat ik moest stoppen met vergelijken. Ik vergeleek mezelf altijd met Nederlandse vrouwen die bij hun ouders terechtkonden en niet zoals ik, drie stappen achter liepen. Ik deed de spirituele autolyse (doorzien van conditionering) en leerde het verleden los te laten. Een cursus in wonderen kwam op mijn pad en daar ben ik zeer dankbaar voor. Nog pas ik de dagelijkse lessen uit het werkboek toe, ze zijn een leidraad voor me.

Niet het bereiken van wereldse doelen maakt gelukkig, het is de waarheid die ware vrede geeft.

In de zomer na het lezen van de strip kwam mijn droom uit; naar Frankrijk reizen met een camper. Ik verkocht mijn tent en daar gingen we. Ik wou in retraite en even alleen zijn om mij te focussen op mijn autobiografie. Terwijl ik met God zat, kreeg ik een ingeving. Een simpel verzoek op Linkedin en daar zat ik dan. In een prachtig appartement in Amsterdam-zuid waar ik in ruil voor mijn verblijf een prachtige Maine Coon mocht verzorgen. Een cadeautje want ik ben dol op katten.

Na de dagtrips Schier, op de boot naar huis, wenste ik elke keer dat ik er langer kon blijven. En in diezelfde zomervakantie kreeg ik een weekje Schier zo maar cadeau. Ik voelde me de koning te rijk. Het kwam allemaal, zonder hard werken. Geen toeval, maar het viel me toe. Ik kreeg alles waar ik naar verlangde. En meer…

VRIJHEID IN ZICHT & De kracht van overgave

Nog een droom die uitkomt is het landelijk wonen. In de tijdelijke woning in Rouveen (augustus 2019 verhuisd om samen te wonen) heb ik het kunnen ervaren maar nu in Dalfsen nog meer. Terwijl we klussen horen we de schapen van de buren blèren en de koeien (locatie nog onbekend) loeien. Ik hoopte zo een woning te vinden met een ruime kamer waar ik klanten kon ontvangen om ze te begeleiden in hun innerlijke reis naar de waarheid. En dat is er!

Het ontstaat allemaal zonder te ploeteren

Het was er al die tijd al in de geest en nu mag ik het ook fysiek ervaren; overvloed! Er is zoveel overvloed! Ik geef je alles wat ik heb geleerd omdat het de bedoeling is dat we met zijn állen vreugde ervaren. Niemand hoeft tekort te hebben. Niemand hoeft te lijden. En wat kunnen we mooie dingen doen in de wereld wanneer we vanbinnen uit gaan leven en met elkaar in overvloed en in vreugde leven.

Do nothing en leave nothing undone

Ik doe niets anders dan de kracht van overgave voor me laten werken. Ik kijk en voel elke ochtend en elke dag en bij alle situaties die mijn innerlijke verstoren. En dan leg ik mijn gedachten en mijn vragen erover neer bij mijn grote Vriend die mij onvoorwaardelijk vergezelt. En ik laat me leiden. Ik volg, want ik wil niet de leiding vanuit mijn begrensde ego-bewustzijn. Vanuit mijn conditionering. Ik put uit een hogere intelligentie en het plan ontvouwt zich in perfectie.

Liefde adviseert

Dat is wat ik iedereen mee wil geven. Mijn inzichten. De oefeningen. De transformatie en al het werk op fysiek, mentaal, psychisch en spiritueel niveau. Dit boek is er voor jou, als jij moe bent van zoeken. En als je toe bent aan een schone lei en …

een nieuw, moeiteloos en overvloedig begin!

Bestel je boek uiterlijk 5 april in mijn webshop en je ontvangt een persoonlijke brief en mijn reactie op jouw levensvraag die je bij comments kunt stellen. Hier moet je zijn: VRIJHEID IN ZICHT!

Geplaatst in Blog permalink

Over Samira Ahale

Samira Ahale (1977) inspireert en motiveert ieder die op weg is naar zelfkennis en vanuit innerlijke vrede, vreugde en vrijheid verder wil. Als krachtig reisleider heeft ze honderden innerlijke reizen begeleid met inzichtgevende gesprekken en transpersoonlijke meditatie. Ze is auteur van Eindelijk Vrij, De Spirituele Allochtoon & Het Kusjeshuis en VRIJHEID IN ZICHT & De kracht van overgave. Ze is spreker over o.a. zingeving, levensbeschouwing en non-dualiteit.

Reacties

Een nieuw begin, een schone lei — 4 reacties

  1. Mooi stuk! En zoo herkenbaar. Het is dubbel en dwars de moeite waard die oude programering los te laten en terug te keren naar wie je echt bent en wat dat allemaal inhoudt.

    • Dag Lotfi, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje en we kunnen er samen ook uit komen, door te doen wat we te doen hebben en dat is verantwoordelijk nemen en naar binnen keren. Vrede in de wereld, begint van binnenuit. Het is zeker de moeite waard en eigenlijk kost het meer moeite om in het oude te blijven geloven. Toch doen we dit massaal omdat we zo bang zijn voor een totale, onmetelijke en ongelooflijk krachtige liefde. Blij met je herkenning. Samira

  2. Wat heb je dit mooi verteld, Samira, Ik herken de schaamte ondanks het harde werken, en ook de overgave aan de leiding van het allerhoogste en het bewustzijn van een leven van vreugde en overvloed van goeds voor iedereen. Ik vind je moedig en ik wens je veel vreugde toe in al het nieuwe moois dat je gecreëerd hebt. ;-))

    • Dag Wim,
      Schaamte is een vorm van angst en ook schuld, teleurstelling, boosheid. Het is allemaal dezelfde angst die diep in onze denkgeest verankerd is. We hebben ons immers afgescheiden van de bron, tenminste, dat geloven we en daarom voelt alles zo vreselijk ellendig. En wanneer we stoppen met zoeken, dan keren we naar binnen en ontmoeten we de dingen die we al die tijd onbewust negeren, onderdrukken, bagatelliseren. Maar we moeten er naar kijken, naar die schaamte. Het doorvoelen. Het laten zijn. En het overdragen aan het Al-Ene en om hulp vragen om onze waarneming te transformeren. Alleen dit maakt ons vrij van alle waanzin die we onszelf hebben toebedacht. Ik weet dat we er met zijn allen in zitten en het is belangrijk om er open over te zijn zodat we erkenning en herkenning vinden en ook zien; we reizen niet alleen. Er zijn velen met ons die op zoek zijn naar hetzelfde licht. Die slechts in vrede willen zijn en vrij van het verleden. Laten we samen verdergaan, Wim, en ons herinneren wie we werkelijk zijn zodat we deze onuitputtelijke vreugde met elkaar kunnen delen en de liefde die we zijn wordt uitgebreid. Dank voor je eerlijkheid. Samira

Geef een reactie